Auteurs: Valérie Ramaekers en Robert Bäumler, respectievelijk Director binnen het Employment Advisory Team van Baker Tilly Nederland (v.ramaekers@bakertilly.nl) en fiscalist bij de Belastingdienst; deze bijdrage is geschreven op persoonlijke titel.
De opkomst van hybride werken heeft de grens tussen woon- en werkland voor veel grenswerkers diffuus gemaakt. Dit heeft mogelijk gevolgen voor de belasting- en sociale zekerheidspositie van de grenswerker en brengt mogelijke verplichtingen met zich mee voor de werkgever van de grenswerker. Op 20 oktober 2025 heeft minister Van Weel een wijzigingsprotocol bij het belastingverdrag tussen Nederland en Duitsland aan de Tweede Kamer aangeboden(1). Dit protocol beoogt het verdrag te moderniseren en beter te laten aansluiten op hedendaagse arbeidsvormen zoals het hybride werken door de grenswerker. Centraal in deze herziening staat de introductie van de zogenaamde 34-dagenregeling: een innovatieve maatregel die grenswerkers in staat stelt om tot 34 dagen per jaar thuis te werken in hun woonland of een derde land, zonder dat het fiscale heffingsrecht verschuift naar het woonland. De vraag is echter of deze regeling een stap in de goede richting is. In dit artikel wordt de regeling in haar verdragscontext geplaatst, worden de fiscale gevolgen voor de grenswerker geanalyseerd en wordt bezien in hoeverre de 34-dagenregeling bijdraagt aan eenvoud en rechtszekerheid. We beschrijven de 34 dagenregeling voor zowel de werknemer (‘persoon in loondienst’) als de overheidsmedewerker.
Voor de volledige inhoud dient u in te loggen
Wilt u meer lezen en altijd op de hoogte zijn van de belangrijkste ontwikkelingen op het gebied van grensoverschrijdend werken? Sluit een abonnement af. Heeft u al een abonnement, dan kunt u uiteraard inloggen.
Sluit een abonnement af

